Udo Ulfkotte: bekentenis van een wakker geworden journalist

Door Norbert Pols

De Duitse journalist Udo Ulfkotte heeft uit schaamte een bestseller geschreven. Udo schaamde zich voor de manier waarop hij het nieuws via de Frankfurter Algemeine Zeitung naar buiten bracht. In zijn boek trekt Ulfkotte zelf het boetekleed aan, onderwerp te zijn van het schrijven van propagandistische stukken. Hij heeft stukken geschreven met een bepaalde insteek om zo zijn publiek te beïnvloeden in de creatie van hun meningen rond nieuwsfeiten.

In 1976 stelde het Amerikaanse congres een onderzoek in naar project ‘Mockingbird’. Dit was een CIA project, waarin de CIA bepaalde wat er in de grote pers geschreven werd. Journalisten moesten een opinie verkondigen die het militair industrieel complex, de financiële sectoren en de overheid pasten.

Dit alles is in 1976 naar buiten gekomen maar, ondanks dat is het project ‘Mockingbird’ doorgegaan en heeft zich wereldwijd verspreid.

Udo UlfkotteIedere kritische nieuwsvolger weet sinds jaar en dag dat onze pers geen eerlijke weergave van het nieuws brengt. Ondanks dat blijven de nieuwsprogramma’s op tv bekeken worden en wordt het gebrachte nieuws onderbewust als waarheid opgeslagen. We kunnen er niets aan doen geïnfecteerd te worden met de leugens want, alleen deze leugens maken het vak van journalist nog tot een beroep.

We zien het op het nieuws en krijgen hetzelfde via kranten nog eens ingesmeerd en als deze verschillende bronnen hetzelfde vermelden, hebben we in kruisverbanden hetzelfde gehoord en daarmee is voor ons een waarheid geboren. Onze pers is verre van onafhankelijk en de echte journalisten die we hebben, werken niet bij de kranten of voor de tv. Onze pers kan niet meer leven van de opbrengsten van de kranten, onze staatstelevisie van de NOS en overige clubjes ontvangt haar budgetten uit handen van de controlerende overheid, onze commerciële zenders zijn afhankelijk van grote bedrijven om hun reclame budgetten rond te krijgen.

De pers is gevangen in een net van financiële macht en het leven wordt ze letterlijk gegund wanneer ze een ‘correcte’ mening verkondigen. Zonder de juiste mening gaat de geldkraan dicht en zonder geld valt er helemaal geen nieuws meer te verkondigen. Daarmee is de persvrijheid gevallen voor een zelfcensuur om simpelweg te overleven. De pers kan alleen bestaan onder invloed van een kritische redactie die propaganda verkiest boven de waarheid en daarmee onze onwetendheid vult met een opgelegde mening.

Een mooi voorbeeld is de zaak Demmink in Nederland. Demmink wordt van pedofilie verdacht. Dit gaat meer dan 20 jaar terug, maar ergens in 1998 heeft dit het NOS journaal gehaald. Heel even was het in de landelijke media, maar het gehele verhaal is zonder verdere vragen een hele snelle dood gestorven. Alleen in de alternatieve media bleef deze turfbrand smeulen en uiteindelijk wordt Demmink nu ‘vervolgd’.

Deze hele zaak doet de Nederlandse staat wankelen want, iedereen was hier van op de hoogte behalve de Nederlandse burger. In onze samenleving is iets aan de hand omtrent regeringsfunctionarissen en kinderen, steeds duidelijker wordt de invloed van de staat binnen het gezin en de staat wordt steeds machtiger binnen het gezin in te grijpen. Dit alles heeft een duidelijke oorzaak, maar hoe kom je daarachter als burger als je bronnen van informatie hierover niet berichten?

Deze zaak heeft wat journalistieke levens en carrières gekost. De echte journalisten zijn als volslagen gek beschreven en als de hele pers dat roept, dan moet het wel waar zijn. Als onachtzame burger ben je ten prooi gevallen aan de onwetendheid, die je van de macht op een presenteerblaadje krijgt aangeleverd.

De journalistiek in de grote kanalen is dood. Persvoorlichters schrijven hun artikelen en, die hoeven ze geeneens persoonlijk te komen halen. Buro’s van ANP en REUTERS schrijven wat er in de wereld gebeurt en wij laten ons gewillig leiden vanuit het vacuüm van de onwetendheid in de wetenswaardigheden van de propaganda.

Opvallend aan het boek van Udo Ulfkotte is in mindere mate het boek maar meer zijn vorige werkgever. Het geeft aan op welke schaal dit gebeurt want, welke Nederlander kent de Frankfurter Allgemeine Zeitung? Een krant, vergelijkbaar met de Gelderlander, de Gelderlander is iets groter.

Het boek beschrijft hoe de publieke opinie wordt beïnvloed door gekochte journalisten, het geeft voorbeelden van zaken die nu geschiedenis zijn en het benoemd de organisaties die deze invloed uitoefenen met hun geld. Deze organisaties zijn niet alleen de CIA, maar tal van denktanks en andere ‘non-profit’ organisaties. Het gaat onder meer om Atlantik-Brücke, de Trilaterale Commissie, het Duitse Marshall Fonds, de American Council on Germany, de American Academy, het Italiaanse Aspen-instituut en het Institute for European Politics.

Opvallend is dat de Trilaterale Commissie hier genoemd wordt omdat men deze club altijd neerzet als een clubje oude mensen zonder invloed. Dit is een commissie van de rijken der aarde, die samen bespreken hoe onze wereld van wetgeving aanpassingen moet ondergaan ten bate van hun handelsverdragen.

Wat hier verder uit blijkt is dat onze politiek met hangende pootjes dit soort verdragen tekent, zonder daarbij aan het publieke belang te denken.

Onze wereld is volkomen corrupt en Udo Ulfkotte was daar onderdeel van. Dit zou ons aan het denken kunnen zetten over de gebeurtenissen in de wereld en hoe wij daarop reageren. De pers wijst mensen aan zoals bijvoorbeeld Khadaffi of Bashir Assad maar, wat zijn onze bronnen? Onze bronnen zijn gemotiveerd een beeld neer te zetten zodat ‘onze’ acties zijn gerechtvaardigd, maar wie zijn met ‘onze’ acties nu eigenlijk iets opgeschoten? Het volk van Libië leeft nu in een sharia tirannie en zijn bevrijd van Muammar Khadaffi maar, zijn ze daarmee ook vooruit gegaan? De bevolking is als argument gebruikt, maar daar is de oorlog tegen Khadaffi nooit om begonnen.

Je had dit kunnen weten, net zoals je had kunnen weten dat de wapens van Islamic State betaald zijn vanuit dezelfde bronnen als de bronnen die jou indirect van nieuws voorzien. We hadden kunnen zien hoe onze afkeer van Islamieten ons is ingegeven door berichtgeving uit dezelfde bronnen. Nu ligt alles op straat maar, wie staat daarbij stil als de angst voor Mohammedanen groter is dan het zien van de waarheid?

De waarheid ligt op straat, waar ik gewoon kan lopen, een broodje shoarma kan kopen en waar mijn strot niet wordt afgesneden door geradicaliseerde Islamieten. Natuurlijk bestaat radicalisering wel, maar dat zijn slachtoffers van dezelfde propaganda maar dan met een andere achtergrond. De vraag is wat doen we ertegen? Wat gaan we doen nu we zeker weten dat al het nieuws dat we krijgen toegediend bol staat van de propaganda? Wat moeten we doen met al die politieke partijen die hiervan meer dan op de hoogte zijn? Stemmen we in met deze samenzwering tegen de werkende burger, die al dit onrecht met zijn belastingcenten betaald?

Hieronder vindt u een video van de man zelf:

Advertenties

Een gedachte over “Udo Ulfkotte: bekentenis van een wakker geworden journalist

  1. Pingback: Whistle-blower Warns Media Promotes War… | Project WASABI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s