Wij zijn verkeerd bezig

Geschreven door Lusado Holkenborg

foto van Lusado Holkenborg.Waarom doen wij niks? Waarom spelen wij nog steeds het toetsenbordtheoristje of leunstoelactivist? Waarom? Waarom klagen wij alleen maar, en lossen wij niks op?? Klagen is toch vasthouden aan ons comfortzone? Zolang wij niet veranderen veranderd er niks! Wakker zijn is prima maar daarna moet je wel opstaan. Alleen als je ook opstaat kun je iets veranderen. Ik wil zoveel dingen veranderen maar alleen lukt mij dat niet. Alleen kunnen wij niks maar met z’n allen kunnen wij echt alles! Waarom MOEILIJK doen als het ook SAMEN KAN!? Waar wachten wij nog op? Tot dat het straks te laat is? Wij moeten niet gaan denken dat we nog genoeg tijd hebben, want zoveel tijd hebben wij niet meer. Sta op en verzin eens een keer een plan/oplossing om bepaalde zaken echt te veranderen. Durf bij elkaar te komen om over oplossingen te praten. Ik luister altijd naar muziek van Vangelis om goed na te kúnnen denken vanuit mijn hart:

Zet Facebook aub een keer uit en zet muziek aan wat jou inspireert, maar duik vooral in de muziek met de vraag, hoe “gaan wij bepaalde zaken oplossen”. Knal jou idéé op Facebook zodat andere toetsenbordtheoristjes ook geïnspireerd raken. Misschien breekt dan een keer de tijd aan dat we elkaar in het echt gaan ontmoeten (contact maak je alleen met je 2 schepjes in je hoofd, je ogen) het wordt nu eens een keer tijd dat wij elkaar alleen maar gaan inspireren op Facebook inplaats van alleen maar dingen te posten over de wereldproblematiek (dat weten we onderhand wel) daar schieten wij met z’n allen echt niks mee op. Elkaar “inspireren” met ideeën over oplossingen dat is onze eerste stap naar verbetering.

Tot slot hier nog één speech van een Hopi-indiaan zo’n 40jr geleden maar meer actueel dan ooit. Waarom is dit nog actueel? Omdat wij nog steeds niet de moed hebben om het te gaan doen!

“En jullie pikken het dat je verdeeld en beheerst wordt en elkaars vijanden moet zijn om te eten. Jullie steden doen mij pijn, jullie voedsel is vergiftigd. Jullie staan stijf van de verdovende middelen: doodoog (televisie), voetbal, bankstellen, roddelbladen. Daarmee hebben jullie de strijdbijl begraven. Jullie voelen niet wat er aan de hand is. Jullie moeten de strijdbijl weer opgraven om te overleven, om eindelijk te gaan leven. Jullie moeten je bevrijden van de allesverwoestende geldmachten en de verkeerde gewoonten en toestanden die deze gebracht hebben. In jullie wijken en nederzettingen, in de stad en op het land, in jullie hoofden en harten, in jullie fabrieken en kantoren, en in de scholen en in het binnenste van jullie wigwams. Het kan anders, het moet anders. MOED, broeders en zusters, een beetje meer moed! Strek de rug en span de boog. Zij zijn tot de tanden toe bewapend, maar aan jullie is het leven!”